Yazmak

uzun süre oldu yazmiyali. fark ettimki beni derinden yarlayan hadiseler vuku bulunca uzunca bir boguk hüzne teslim oluyormusum. bu hüznün icinden anca bir kagida bir kac satir yazinca o karanliktan kurtulabiliyormusum.

belki telafisi olmayan kalp kirginliklarin ardindan...bizim kalbimizi kiran insanlardan uzaklasip rahat bulunca ve o kirginligi nerdeyse unutunca tekrardan bir hancer gibi icimize saplanan o aci...sürekli geliyorsun ve canimi yakiyorsun. Git artik!

bazen bir insanin hayatindaki hüsrana, yürüdügü batakliga saadece bir izleyici olarak takipdesindir. birsey gelmiyor elinden.

boguk boguk aglamak gelir icinden senden uzakta olsada hadiseler yinede canin yanarya...ben bu aralar cok üzülür oldum. sana üzülür oldum.

ne yazacagimida sasirmis olsamda. sanda duydugum bu annevar sevgi bu Arslan kusatma hissi... elimde degilki...ikazlarimi enkazdan önce kalbine naks etsen keske diyorum. enkazi toplamak enkaz meydana gelmesin diye  korumaya calismaktan zordur cogu zaman.

insanlar enkaz haline gelince cok zor toparlanabiliyorlar. Bir bina olsan saadece maddeden ibaret yikarsin enkazini toplarsin yenisini dikersin ama insan oglu öyle degilki.

Sözlerin kifayetsiz kaldigi bir zamanda yasiyoruz...sevgi verdigini sandigin insanlar seni saymadigini görünce ne kadar zor bir hayatta yasadigimizi görüyorum.

bugün yine anladimki Anne Baba Duasi cok önemliymis. Helal Lokma Haram dan niye ayrilirmis bugün bir daha anladim.

Evladinin bogazindan baska insanlarin Vebaline girmeden Helal Lokma sokmak ne kadar önemliymis bugün biraz dahada anladim.

Insanlar Sözden anlamaz hale gelmisler...ne desen tesir etmiyorsun. niye? niyemi? kendi bogazindan gecen onlarca haram lokmalardan dolayi tabiki..
Tesir edebilmekte bir maharet.

Türkcem pek iyi degil affedin. Ama icimdeki su kangren sanci beni bu halinde yaz yine anlarlar durumuna getirdi. Ne bir virgül ne bir nokta, hic biri dogru yerinde degil. Bilincindeyim. Biliyorum. Anliyorum. Saadece yazmak istiyorum.

Sacma sapan Kitaplar yazip piyasaya süren insanlar gibi saadece yazmak icin yaziyorum... Hayir saadece acimi hafifletmek icin yaziyorum. Bir cok yazdigim sey sacma gelebilir size.. ama icimdeki derin kuyudan cikabilmek icin cümle cümle o ipe asilip kendimi yukariya cekmeye calisiyorum.

Ruhumun nasil hafifledigini hissediyorum. Yardim etmek istedigim insanlara en yakinlarim bunlar...beni algilamiyorlar benim dediklerimi rüzgarla savuruyorlar.

Zengin olmak insani bu batakliga cekiyor iste. Bazen degil herzaman... Darbe en yakindan gelir. En yakinin Enkaz altinda kalir ve seninde o enkazin altinda kalmani saglar.

Ben bu hayattan bazen öylesine istifa edesim geliyorki...herkes iyi olsun ya herkes kendine sahip ciksin herkes kendine dikkat etsin...Rabbime iyi kul olunsun istiyorum. Bende iyi bir kul degilim ama yinede Gayret icinde yasamayi tercih ederim zorlansamda aci gelsede bir cok sey..etrafindaki enkazlari izlemek dahada yoruyor insanlari.

Üzülüyorum cok üzülüyorum saadece kendime yetmeye yetiyorum. baskasina elimi kolumu uzatamiyorum.

yine yaziyorum ve yine yazacagim. Uzaklara ucmak isityorum bir ucurum kenarindan yelkenlenip ucmak istiyorum Deniz kiyisinda Gün batimini izliyerek uyumak istiyorum. Ben bu konuda egoist oldugumu düsünüyorum.

Bos yaziyorum Belki ama kendimi anca böyle dökebiliyorum. Cok uzaklarda gökyüzünde bir yerde rahata kavusacakmisim gibi hissediyorum.

Bu aksam icin bu kadar ic dökme yetsinmi? yetsin bence, huzur icinde uyumak lazim huzurlu olmak lazim. Siz benim bu son cümlemden bu yana zoraki bir mola koymam gerektigini bilemezdiniz ama ben ilk satirlarimdan bu son satirlarima kadar bayagi bi rahatladim. cok hafifledim.. su anda düsünmek istemiyorum en yakinlarimin derdini, kendiminkini dahi. sadece cikolatada mutlulugu yakalamak ve gözlerimi yummak istiyorum. Huzurla kalin iyi geceler.

Saygilarimla Betül Atas