Istanbula hasret

İstanbula selam söyle benden.... boğaza, haliçe, galataya. Nâmı büyük beldelere ismi hiç duyulmamış arka mahallelere, dedem ruhlu ahşap evlere, boğazı hergün uçuş rotasıyla şaşırtan martılara. İstanbula özlemimi haykır... çamlıcadan kuş bakışı at benim için. Kart postal gibi zihnimde canlanıyor tüm istanbul kareleri.eyüb camii fatih camii sultan ahmedim ayasofyam... enderun mektepleri, saraylarım köşklerim, korular, hanlar... İSTANBUL dediğinde istiklal ve ezan çanakkale asker ve atalarım... bu mübarek cuma gününde hepsinin ruhları şâd olsun. İstanbul sen mekke medineye olan özlemim gibisin. Dört bir yanın mavi dört bir yanın yeşil her tarafın mis gibi kokuyor.

yüregim daglandi...anlasana
kanlar icinde parcalandi
binbir parca her biri bir yanda

sürekli icime yumrulmusum
hep bir bosluk icindeyim
hic toparlanamiyorum..

hedeflerimi koyamiyorum
yönüm Allah istikametim Allah
ama bir türlü oraya varamiyorum

birsey noksan
birseyler eksik
ben hic ben olmamis gibi
ben hic dogmamis gibi
uyanmamis gibi

ölüm cok uzak sansam bile
cok yakindaymis gibi
sanki ensemde gibi

ben her aksam yogunluktan
ölü gibi yataga düsen
ben her gün arkamda atlar kosturur gibi
evden cikan
mükemmel ebeveynlik pesindeyken
bagirmayan anneler dinleyicisi
bagirmaktan bogazi yirtilan ben
ah ben

aglamak istiyorum hüngür hüngür
ama elde ne edilirki...
annemin dizine basimi koyup gözlerimi kapatmak istiyorum
anneme sarilmak istiyorum ve tüm acilarimi ve mücadelelerimi unutmak istiyorum.

yinede anneme bagiriyorum yinede sözünden cikiyorum
asilik ekiyorum ve asi bir evlat biciyorum

perdeler hic acilmiyor
oyun hep arka fonda sanki
ben kendimi cözemedimki
acitiyor gelen giden
hayatin dikenleri okadar cokki
güllerin filiz verip acmiyor olmasina sasmamak lazim.

Ümitvar olmanin telkini verip ümitsizlige düsen tek insanim nispetimce.